Thursday, December 8, 2016

ജോണീ വർഗീസിനും പ്രൊഫസർ പണിക്കർക്കുമിടയിൽ


എഴുതിയ വരികള്‍ ഒരിക്കല്‍ കൂടി വെട്ടി അയാള്‍ ആ പേപ്പര്‍ ചുരുട്ടി മേശയ്ക്കടിയിലെ വേസ്റ്റ് ബാസ്ക്കറ്റിലേയ്ക്കെറിഞ്ഞു.മുന്നില്‍ തുറന്നു വച്ചിരുന്ന എം.എം ഗുപ്തയുടെ ബിസിനസ് ഇക്ണോമിക്സ് എന്ന പുസ്തകത്തിലെ വരികളോട് അയാള്‍ക്ക് വല്ലാത്ത അപരിചിതത്വം തോന്നി.ആ തോന്നലിന്റെ കാരണം അറിയാമായിരുന്നിട്ടും,അതല്ല എന്നു സ്വയം വിശ്വസിപ്പിക്കാനുള്ള വിഫലമായ ശ്രമങ്ങളിലാണു അയാള്‍.നോട്ട്സ് തയ്യറാക്കല്‍ ഇന്നു വേണ്ട എന്നു തീരുമാനിച്ച് അയാള്‍ ബിസിനസ് എക്ണോമിക്സ് മടക്കി മേശയുടെ ഒരരികിലേയ്ക്ക് നീക്കി വച്ചു.വിശക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും അയാള്‍ക്ക് പുറത്തിറങ്ങാന്‍ തോന്നിയില്ല.കാരണങ്ങള്‍ രണ്ടാണു,ഇന്നു പുറത്തിറങ്ങിയാല്‍ ലഹരിയെ കൂട്ടു പിടിക്കാതെ താന്‍ തിരിച്ചു വരില്ല എന്നു ഉറപ്പാണു എന്നതാണു അതില്‍ ഒരു കാരണം. രണ്ടാമത്തെ കാരണം അയാളുടെ ചെറിയ ഭയങ്ങളാണു, ഇന്നത്തെ ദിവസം ഒരേ ആളുകളാല്‍ വീണ്ടും അപമാനിക്കപ്പെടുമോ എന്നും,അതു മൃദുല ടീച്ചര്‍ അറിയുമോ എന്നുമുള്ള ഭയങ്ങള്‍.ആദ്യത്തെ കാരണങ്ങള്‍ അവഗണിക്കാന്‍ അയാള്‍ തയ്യറാണു ,പക്ഷേ ടീച്ചറെ അങ്ങനെ അവഗണിക്കാന്‍ അയാള്‍ക്ക് കഴിയില്ല.

മുപ്പത്തിനാലാം റോള്‍ നമ്പറായി ക്ലാസിലേയ്ക്ക് കയറി വന്നപ്പോള്‍ അല്ല ജോണി വര്‍ഗീസിനെ അയാള്‍ ആദ്യമായി കണ്ടത്.അതിനും കുറച്ച് ആഴ്ച്ചകള്‍ക്ക് മുന്‍പ് കോളേജ് ഗ്രൗണ്ടില്‍ കയറി സ്വാമിയുടെ ആളുകളുമായി പ്രശ്നമുണ്ടാക്കിയ ഒരു ഔട്ട്സൈഡര്‍ എന്നതാണു അയാളെ കുറിച്ച് മനസ്സില്‍ പതിഞ്ഞ ചിത്രം.മാനദണ്ഡങ്ങള്‍ ഒന്നും പാലിക്കാതെയെത്തിയ ഒരു പ്രവേശനാപേക്ഷയെ എതിര്‍ക്കാന്‍ ആ ചിത്രം ധാരാളമായിരുന്നു.നിയമങ്ങളെയും പതിവുകളെയും നേര്‍ വഴിയില്‍ നിന്നു കൈപിടിച്ച് മാറ്റി നടത്താന്‍ ആളുകളുണ്ടായിരുന്നത് കൊണ്ട് അയാളുടെ എതിര്‍പ്പുകള്‍ ആരും കേട്ടതായി കൂടി ഭാവിച്ചില്ല.പിന്നിട്ട വഴികളില്‍ എവിടെയോ വച്ച് അയാള്‍ എടുത്തണിഞ്ഞ അച്ചടക്കത്തിന്റെ മുഖംമൂടി അയാളെ ഒരിക്കല്‍ കൂടി തോല്പിക്കുകയായിരുന്നു.
അകാരണമെന്നു അയാള്‍ സ്വയം വിശ്വസിപ്പിക്കാന്‍ ശ്രമിക്കുന്ന അസ്വസ്ഥത മനസ്സിന്റെ ഭാരം വല്ലാതെ കൂട്ടി തുടങ്ങിയ ഏതോ മണിക്കൂറിലാണു അയാള്‍ മൃദുല ടീച്ചറിനെ കുറിച്ചോര്‍ക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചത്.തമ്മില്‍ പരിചയപ്പെട്ട നാള്‍ മുതല്‍ പതിവതാണു - ലഹരിയോട് അകല്‍ച്ച് തോന്നുന്ന രാത്രികളില്‍,ഒറ്റയ്ക്കായി പോയി എന്ന ബോദ്ധ്യം വല്ലാതെ വേദനിപ്പിക്കുന്ന ആഴ്ച്ചയവധികളില്‍ ,കുസൃതി ഒളിപ്പിച്ച് വച്ചിരിക്കുന്ന കണ്ണുകളെ മറയ്ക്കാനെന്നവണം ഒട്ടും ചേര്‍ച്ചയില്ലാത്ത ഗൗരവം എടുത്തണിഞ്ഞിരിക്കുന്ന മൃദുല ടീച്ചറെ ഓര്‍ക്കുക,അവരോട് ഇനിയും പറയാത്ത പ്രണയം തുറന്നു പറയുന്ന ആ ദിവസത്തെ ഭാവനയില്‍ കൊണ്ട് വന്നു ഒരു നൂറാവര്‍ത്തി പറഞ്ഞു പഠിക്കുക,പണ്ടെങ്ങോ ഉപേക്ഷിച്ച പൂവാല അവതാരം അപരിചിതമായതോര്‍ത്ത് ചിരിച്ച് എപ്പോഴോ ഉറക്കത്തിലേയ്ക്ക് വഴുതി വീഴുക.പക്ഷേ ഇന്നു അതും തന്നെ സഹായിക്കുന്നില്ലെന്നു വേദനയോടെ അയാള്‍ തിരിച്ചറിയുകയായിരുന്നു,മൃദുല ടീച്ചറിന്റെ ഓര്‍മ്മകളില്‍ പരന്നു തുടങ്ങിയ ജോണി വര്‍ഗീസിന്റെ നിഴലിന്റെ കറുപ്പായിരുന്നു കാരണം.
ബുദ്ധിമുട്ടിക്കുമെന്നറിഞ്ഞിട്ടും ,ഗ്രൗണ്ടിലെ തല്ല് മുതല്‍ ഇന്നു വൈകുന്നേരത്തെ അസുഖകരമായ കൂടിക്കാഴ്ച്ച വരെയുള്ള ജോണി ഓര്‍മ്മകളിലൂടെ അയാള്‍ ഒന്നു കൂടി സഞ്ചരിച്ചു.താന്‍ ജോലി ചെയ്യുന്ന ക്യാമ്പസില്‍ കയറി തല്ലുണ്ടാക്കിയതാണോ,ക്ലാസ് മുറിയില്‍ കാണിച്ചു കൂട്ടിയ പ്രകടനങ്ങളാണോ,മൃദുല ടീച്ചറോട് അടുക്കാന്‍ അയാള്‍ ശ്രമിക്കുന്നതാണോ - മൂന്നില്‍ ഏതാണു ജോണിയെ കൂടുതല്‍ വെറുക്കാന്‍ അയാളെ പ്രേരിപ്പിച്ചതെന്നു അറിയാനായിരുന്നു ആ സഞ്ചാരം.

ഇതില്‍ ആദ്യത്തെ സംഭവം അയാളിലെ അദ്ധ്യാപകനെ മാത്രമേ ബാധിച്ചിരുന്നുള്ളു എന്നതാണു സത്യം,തല്ലു കൊള്ളേണ്ടത് അതര്‍ഹിച്ചവര്‍ തന്നെയാണെന്ന വസ്തുത എല്ലാവരെയും പോലെ അയാളും അംഗീകരിച്ചിരുന്നു.ക്ലാസ് മുറിയില്‍ ജോണിയ്ക്ക് കിട്ടിയ കൈയ്യടികളും,കാട്ടിക്കൂടിയ കോപ്രായങ്ങളും വാചകകസര്‍ത്തുകളും അലോസരപ്പെടുത്തിയെങ്കിലും,അതുണര്‍ത്തിയ ഓര്‍മ്മകളുടെ സുഖം അയാളെ ഇപ്പോഴും ഒന്നു ചിരിപ്പിച്ചു.ജോണി കാട്ടിക്കൂടിയത് കണ്ട് ആവേശം കൊണ്ട് തന്റെ വിദ്യാര്‍ത്ഥികളോടും,അയാളുടെ പ്രായത്തില്‍ വീണ്ടും പഠിക്കാനെത്തുന്നത് വലിയ കാര്യമാണു എന്നു കരുതിയ തന്റെ സഹപ്രവര്‍ത്തകരോടും അയാള്‍ക്ക് പുച്ഛം തോന്നി.കാരണം അയാള്‍ അപ്പോള്‍ ഓര്‍ത്തത് തന്റെ ഏട്ടനെ കുറിച്ചാണു - വായിലും മൂക്കിലും സിരകളിലും ലഹരി നിറച്ച് ,ജീവിതം നശിപ്പിച്ച് തീര്‍ക്കുന്നതില്‍ ആവേശം കൊണ്ടിരുന്ന അയാളുടെ കൈകളില്‍ മുറുകെ പിടിച്ച് ജീവിതത്തിന്റെ വെള്ളിവെളിച്ചങ്ങളിലേയ്ക്ക് തിരികെ നടത്തിയ ഏട്ടന്‍.അയാളുടെ ആരുമായിരുന്നില്ല ആ ഏട്ടന്‍,അയാളുടെ എന്നല്ല ആരുടെയും.

അയാള്‍ പഠനം അവസാനിപ്പിച്ച് ക്യാമ്പസിന്റെ പടിയിറങ്ങുമ്പോഴും വിദ്യാര്‍ത്ഥികളുടെ ഏട്ടനായി,അദ്ധ്യാപകരുടെ സുഹൃത്തായി,ഗായത്രി ടീച്ചറിന്റെ കാമുകനായി അയാള്‍ ക്യാമ്പസില്‍ തന്നെയുണ്ടായിരുന്നു.ഏട്ടന്റെയും ഗായത്രി ടീച്ചറിന്റെയും സ്ഥാനത്ത് തന്നെയും മൃദുല ടീച്ചറിനെയും സങ്കല്പിച്ച് ഒരുപാട് വട്ടം ആ പഴയ ക്യാമ്പസ് ഇടനാഴികളിലൂടെ അയാള്‍ ഇതിനകം നടന്നു കഴിഞ്ഞിരുന്നു.അത്രയധികമായിരുന്നു ആ കഥാപാത്രം അയാളില്‍ സൃഷ്ടിച്ച ചലനങ്ങള്‍.
ആലോചന മൂന്നാമത്തെ സംഭവത്തിലേയ്ക്ക് എത്തിയപ്പോഴാണു ഏട്ടനു ഒന്നെഴുതിയാലോ എന്നായാള്‍ക്ക് തോന്നിയത്.മാസങ്ങള്‍ ഒരുപാട് പിന്നിട്ടിരിക്കുന്നു അയാള്‍ ആര്‍ക്കെങ്കിലും രണ്ടു വരി എഴുതിയിട്ടിട്ട്,വന്ന കത്തുകള്‍ വായിച്ചതും ഓര്‍മ്മയില്ലില്ല.കത്തിലെ ആദ്യ മൂന്നു വരികളെഴുതാന്‍ മുപ്പതു മിനിറ്റുകള്‍ എടുക്കേണ്ടി വന്നു അയാള്‍ക്ക് - അത്രയ്ക്കായിരുന്നു അയാളുടെ അസ്വസ്ഥത.പിന്നീടെപ്പോഴോ പക്ഷേ വാക്കുകള്‍ അയാള്‍ക്ക് വഴങ്ങി,എഴുതുന്നത് ഏട്ടനാണെന്ന തിരിച്ചറിവ് അയാളെ കൊണ്ട് നിര്‍ത്താതെ എഴുതിച്ചു.മടുപ്പിക്കുന്ന ഏകാന്തതയെക്കുറിച്ച്,ആ ഏകാന്തതയെ തോല്പിക്കുന്ന മൃദുല ടീച്ചറിനെ കുറിച്ച്,അകലം പാലിക്കുന്ന അദ്ധ്യാപകരെ കുറിച്ച്,സ്റ്റാഫ്റൂമിലെ പൊളിടിക്സുകളെ കുറിച്ച്,തന്നെ വായിനോക്കി പണിക്കരെ എന്നു വിളിക്കുന്ന കുട്ടികളെ കുറിച്ച്,ഒരുമിച്ചുണ്ടായിരുന്ന കാലത്തെ കുറിച്ച്, പഴയ സഹപാഠികളെക്കുറിച്ച്,കോളേജിലെ പുതിയ താരമായ ജോണി വര്‍ഗീസിനെ കുറിച്ച്,അയാളുമായുണ്ടായ പ്രശ്നങ്ങളെ കുറിച്ച്,താന്‍ വാടകയ്ക്ക് ചോദിച്ച് വീട് അയാള്‍ വിലയ്ക്ക് വാങ്ങിയതിനെ കുറിച്ച്, - നിര്‍ത്താതെ അയാള്‍ എഴുതി കൊണ്ടിരുന്ന അക്ഷരങ്ങളെ അയാളുടെ തന്നെ വിയര്‍പ്പുത്തുള്ളികളും,അയാളറിയാതെ ഒഴുകി കൊണ്ടിരുന്ന കണ്ണുനീരും പേപ്പറില്‍ പരത്തി കൊണ്ടിരുന്നു.എന്നിട്ടും അയാള്‍ നിര്‍ത്താതെ എഴുതി,മനസ്സിലെ ഭാരം ഒഴിയുവോളം.ഒരു അപ്പൂപ്പന്‍ താടി പോലെ താന്‍ പറന്നു തുടങ്ങിയപ്പോള്‍ അയാള്‍ കത്ത് അവസാനിപ്പിച്ചു.


"..എനിക്ക് എഴുതാന്‍,എന്നെ അന്വേഷിക്കാന്‍ വേറെയാരുമില്ല.ഉണ്ടാകുമെന്നു ഞാന്‍ ആഗ്രഹിച്ചവര്‍ ഇനി വഴി മാറി നടക്കുമെന്നാണു മനസ്സ് പറയുന്നത്.എന്ന തിരക്കണം ഇടയ്ക്ക്,എഴുതണം എനിക്ക്.മറുപടി പ്രതീക്ഷിച്ചു കൊണ്ട്..
ലാലേട്ടന്റെ സ്വന്തം ചക്കര..."

എഴുതിയതൊക്കെ മടക്കി മേശപ്പുറത്തിരുന്ന എം.എം ഗുപ്തയുടെ ബിസിനസ് എക്ണോമിക്സ് പുസ്തകത്തിലേയ്ക്ക് മടക്കി വയ്ക്കുമ്പോള്‍ അയാളുടെ മനസ്സ് പേടിപ്പെടുത്തുന്നവണ്ണം ശാന്തമായിരുന്നു.

Sunday, October 23, 2016

ലൗ ക്രൂസേഡ് !

ഓഫീസില്‍ ഫൂസ്ബോള്‍ കളിച്ചിരുന്നതിന്റെ ഇടയ്ക്കാണു കൈയ്യില്‍ മടക്കി പിടിച്ച ഒരു നിസ്കാരപായയുമായി ഒരു സഹപ്രവര്‍ത്തക അങ്ങോട്ടേയ്ക്ക് വന്നത്.ഫൂസ്ബോള്‍ ടേബിള്‍ വച്ചിരിക്കുന്ന വരാന്തയുടെ ഒരറ്റത്തേയ്ക്ക് മാറിയുള്ള ഒരൊഴിഞ്ഞ മുറിയാണു മുസ്ലീം സഹോദരങ്ങള്‍ അവരുടെ പ്രാര്‍ത്ഥനയ്ക്കായി ഉപയോഗിക്കാറു.ഞങ്ങള്‍ വഴിമാറി കൊടുത്തപ്പോള്‍ ശാന്തമായ ഒരു പുഞ്ചിരിയോടെ അവര്‍ പ്രാര്‍ത്ഥനാ മുറിയിലേയ്ക്ക് പോയി.റമദാന്‍ കാലത്ത് ഓഫീസ് പാന്‍ട്രിയില്‍ നോമ്പുതുറയ്ക്കായി ഒരുമിച്ച് കൂടുന്നവരുടെയിലും വ്രതാനുഷ്ഠാനത്തിന്റെ ക്ഷീണങ്ങളില്ലാതെ ഊര്‍ജ്ജസ്വലതയോടെ ഈ സഹപ്രവര്‍ത്തകയെ കണ്ടിട്ടുണ്ട്.ഒരു വിശ്വാസിയുടെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും സാധാരണമായ ഈ കാര്യങ്ങള്‍ എന്തിനൊരു കുറിപ്പാകുന്നു എന്ന സംശയം തോന്നി തുടങ്ങിയെങ്കില്‍ - എനിക്കിവരും,ഇവരുടെ കുടുംബവും സാധാരണക്കാരല്ല.


Tuesday, August 9, 2016

രാഘവന്റെ തിരോധാനം : ഒരു അന്വേഷണം


നല്ലൊരു കാറ്റു വീശിയാൽ നിന്നിടത്ത് നിന്നു രമണി ഒന്നാടാറുണ്ട് .ഇരിക്കുന്ന ഇളകി തുടങ്ങിയ കസേരയുടെയാണോ, അതോ വളരെ ബുദ്ധിമുട്ടി കറങ്ങുന്ന ഫാനിൽ നിന്നു വരുന്ന ചെറിയ കാറ്റിന്റെയാണോ, ആട്ടം ഒരല്പം കൂടുതലാണു ഇപ്പോൾ.മേശയുടെ എതിർവശത്തു നിന്നുള്ള പോലീസുകാരന്റെ ചൂഴ്ന്നുള്ള നോട്ടത്തിൽ അവൾ ആ കസേരയിലേയ്ക്ക് ഒന്നു കൂടി ഒതുങ്ങി കൂടിയിരുന്നു.

'അപ്പോ പണിയ്ക്ക് പോയ കെട്ടിയോൻ തിരിച്ച് വീട്ടിലെത്തിയിട്ടില്ല, ഒരാഴച്ചയ്ക്കു മേലെയായി അല്ലേ ?'

'അതേ സാറെ..'

കൂടുതലെന്തൊക്കെയോ പറയാനുണ്ടെന്നു തോന്നിപ്പിക്കുന്ന ഒരു അർദ്ധോക്തിയിൽ അവൾ ആ വാചകം അവസാനിപ്പിച്ചു.

'എന്താ അവന്റെ പേരു ?'

'രാഘവൻ'

'അച്ഛന്റെ പേരു'

'രാമൻ'

'ആഹാ രാമൻ രാഘവൻ.ഇങ്ങനെയൊരുത്തൻ ബോംബേൽ ഇല്ലാർന്നോ നായരെ-മറ്റേ അഞ്ചെട്ടണ്ണത്തിനെ വെറുതെ ഒരു രസത്തിനു തട്ടിയവൻ'

'ആ അത് രമൺ, ഇത് രാമൻ' - നോക്കി കൊണ്ടിരുന്ന ഫയലീന്നു തല പൊക്കാതെ മുരളി പോലീസ് മറുപടി പറഞ്ഞു

'രണ്ടും ഒന്നു തന്നെയാ, നമ്മുടെ രാമനാണു ഹിന്ദികാരുടെ രമൺ.ആട്ടെ നിന്റെ രാമൻ രാഘവനെന്ത് പ്രായം വരും'

'43'

'ആഹാ ചെറുപ്പാണല്ലോ.അപ്പോ നിനക്കെന്ത് പ്രായം വരും ?'- ഇത് ചോദിക്കുമ്പോൾ അയാളുടെ മുഖത്തൊരൽപ്പം വഷളത്തമുണ്ടായിരുന്ന പോലെ.ഇതിനു മറുപടി പറയണോ വേണ്ടയോ എന്ന സംശയം അവളുടെ നിസ്സഹായതയെ ഒന്നു കൂടി കൂട്ടി.അയാളുടെ മുഖത്ത് നോക്കാതെ അവൾ താഴെയ്ക്ക് നോക്കിയിരുന്നു.

'കുട്ടികൾ ?'

'ഇല്ല' , മുഖമുയർത്താതെ അവൾ മറുപടി പറഞ്ഞു.

'അതെന്താ ഇല്ലാത്തെ‌?' . മുൻപത്തെ ചോദ്യത്തിൽ മുഖത്ത് തെളിഞ്ഞ് തുടങ്ങിയ വഷളത്തരം ഇപ്പോൾ അയാളുടെ മുഖത്ത് വ്യക്തമാണു.

ആർക്കാ കുഴപ്പമെന്ന അയാളുടെ അടുത്ത ചോദ്യം‌ പക്ഷേ മുഴുവനായില്ല.സർക്കിൾ ഓഫീസ് വരെ പോയിരുന്ന എസ്.ഐ കൃത്യ സമയത്ത് തിരിച്ചെത്തിയത് കൊണ്ട് രമണിയോടുള്ള ബാക്കി ചോദ്യങ്ങൾ അയാളാണു ചോദിച്ചത്.

ഇന്നോ നാളെയോ പതിവ് പോലെ രാഘവൻ തിരിച്ച് വീട്ടിലെത്തുമായിരിക്കും എന്നു ആശ്വസിപ്പിച്ച എസ്.ഐയോട് നന്ദി പറഞ്ഞ് രമണി പുറത്തിറങ്ങുമ്പോൾ ആദ്യം‌ ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിച്ച പോലീസുകാരനെ കണ്ട് അവളുടെ തല‌ വീണ്ടും താഴ്ന്നു.സ്റ്റേഷന്റെ മുറ്റം കടന്നിട്ടും അതുയർത്തി ചുറ്റും‌ നോക്കാൻ അവൾക്ക് ധൈര്യം‌ വന്നില്ല.എന്തൊക്കെയോ ഓർത്ത് കൊണ്ട് നടന്ന അവളെ തട്ടി തട്ടിയില്ല‌ എന്നവണ്ണം ഒരു ഓട്ടോറിക്ഷ കടന്നു പോയി.അതിന്റെ പിൻസീറ്റിൽ ഇരുന്നിരുന്ന ഒരാൾ അവളെ നോക്കി എന്തോ പറയാൻ തുടങ്ങിയെങ്കിലും ഇതൊന്നും അറിയാതെയുള്ള രമണിയുടെ നടപ്പ് കണ്ടാവണം,അയാൾ തല ഉള്ളിലേയ്ക്ക് തിരിച്ചിട്ടു.സ്റ്റേഷന്റെ ജനാലയിൽ കൂടി ഇതെല്ലാം കണ്ടു കൊണ്ടിരുന്ന എസ്.ഐ അവൾ പറഞ്ഞ കഥയിലൂടെ ഒന്നു കൂടി യാത്ര ചെയ്തു.

രമണി എസ്.ഐയോട് പറഞ്ഞ കഥ :

രമണിയുടെ നാടാണത്.പണിയന്വേഷിച്ച് എവിടെ നിന്നോ എത്തി ഈ നാട്ടുകാരനായതാണു രാഘവൻ.പറയത്തക്ക ബന്ധുക്കളൊന്നും ഇരുവർക്കുമില്ല. രണ്ടു പേരുടെയും‌ കല്യാണം കഴിഞ്ഞിട്ട് ഇത് പത്താം വർഷമാണു.കുട്ടികളില്ല എന്നതൊഴിച്ചാൽ പറയത്തക്ക പ്രശ്നങ്ങളൊന്നും ഇവരുടെ കുടുംബത്തിൽ ഇത് വരെയില്ല.വീട്ടുപ്പണികൾക്ക്‌ മാത്രം രമണിയെ വിടുന്ന രാഘവൻ പക്ഷേ എന്ത് കൂലിപ്പണിക്കും പോകുന്ന ആളാണു.അതു കൊണ്ട് തന്നെ അയാൾക്ക് പണിയൊഴിഞ്ഞ നേരവും ഉണ്ടാവാറില്ല.

ഒരാഴ്ച്ച മുൻപാണു അയാൾ അവസാനമായി വീട്ടിൽ വന്നത്.ഒരു നല്ല പണി കിട്ടിയിട്ടുണ്ട്, മൂന്നാലു ദിവസം കഴിഞ്ഞേ ഇനി തിരിച്ച് വരൂ എന്നും പറഞ്ഞ് കുറച്ച് കാശ് രമണിയെ ഏൽപ്പിച്ച് പിറ്റേന്നു രാവിലെ പോയി.എവിടെയാണു പണി എന്ന രമണിയുടെ ചോദ്യത്തിനു വന്നിട്ട് പറയാം എന്നും, ഒറ്റയ്ക്കാണോ എന്ന ചോദ്യത്തിനു രാജപ്പനും,ഗോപാലകൃഷ്ണനും ചിലപ്പോൾ കാണുമെന്നും അയാൾ മറുപടി പറഞ്ഞു.

പത്തു ദിവസങ്ങൾ കഴിഞ്ഞിട്ടും ഇനിയും അയാൾ വീട്ടിൽ തിരിച്ചെത്തിയിട്ടില്ല.

ആത്മഹത്യ, നാടു വിടൽ എന്നീ രണ്ട് സാദ്ധ്യതകളെ എസ്.ഐ തത്കാലത്തേയ്ക്ക് മാറ്റി നിർത്തി.എന്നിട്ട് രാജപ്പൻ, ഗോപാലകൃഷ്ണൻ എന്നീ രണ്ട് പേരുകൾ എഴുതി അടിയിൽ ഒന്നു വരച്ചു.
എസ്.ഐയും സംഘവും കാണാൻ ചെല്ലുമ്പോൾ ഉമ്മറത്ത് ഒരു കമ്പിളിപ്പുതപ്പിനടിയിലായിരുന്ന് ആവി പിടിക്കുകയായിരുന്നു രാജപ്പൻ.നെറ്റിയിൽ നിന്നൊലിച്ചിറങ്ങിയ വിയർപ്പുത്തുള്ളികൾ കാഴ്ച്ച മറച്ചിരുന്നത് കൊണ്ട് വന്നയാളുകളെ പെട്ടന്നായാൾക്ക് മനസ്സില്ലായില്ല.പക്ഷേ രാഘവനെ കുറിച്ചുള്ള ചോദ്യങ്ങൾക്ക് മറുപടി പറയാൻ അയാൾക്കധികം സമയം വേണ്ടി വന്നില്ല.

രാജപ്പൻ പറഞ്ഞ രാഘവന്റെ കഥ :

രാജപ്പനും രാഘവനും അത്ര അടുത്ത സുഹൃത്തുക്കളല്ല, പരിചയക്കാർ മാത്രമാണു .ഒന്നര വർഷം മുൻപ് ഉണങ്ങി വരണ്ട ഒരു‌ വേനൽക്കാലത്താണു രാജപ്പൻ ആദ്യം രാഘവനെ കാണുന്നത്.രാഘവൻ അന്നു‌ മേസ്തിരി‌ മണിയാശന്റെ‌ മെക്കാടാണു.അവർ പണിത് കൊണ്ടിരുന്ന വീടിന്റെ പെയ്ന്റിംഗ്‌ പണികൾ ചെയ്തത രാജപ്പനും കൂട്ടരുമാണു.മേസ്തിരി പണികൾ തീർത്ത് മണിയാശാൻ അവിടം വിട്ട അന്നു വൈകുന്നേരമാണു കൂടെ കൂട്ടാമോ എന്ന‌ ചോദ്യവുമായി രാഘവൻ രാജപ്പനെ പരിചയപ്പെട്ടത്.അവിടെ അന്നു ആവശ്യം വന്നില്ലെങ്കിലും പിന്നീട് ഒന്നു രണ്ട് വട്ടം രാജപ്പന്റെ കൂട്ടത്തിൽ രാഘവൻ ചേർന്നിരുന്നു.അധികം ചോദ്യങ്ങളും വർത്തമാനങ്ങളും ഒന്നുമുണ്ടായിരുന്നില്ല - മറ്റു പണിക്കാർ എത്തുന്നതിനു മുൻപ് വരും, സമയം കളയാതെ പണിയും , കൃത്യസമയത്ത് കൂലിയും വാങ്ങി വീട്ടിലേയ്ക്ക് പോകും.ഇതായിരുന്നു രാജപ്പനു പരിചയമുള്ള രാഘവൻ.

രമണിയോട് യാത്ര പറഞ്ഞിറങ്ങിയ അന്നു രാവിലെ രാഘവൻ രാജപ്പന്റെ അടുത്തെത്തിയിരുന്നു.താൻ പിടിച്ച ഒരു പണിയ്ക്ക് കൂടാമോ എന്നു ചോദിക്കാനായിരുന്നു അത്.ടൗണിലെ ഒരു കോണ്ട്രാക്ടറുടെ സ്ഥിരം പണിയുണ്ട് അങ്ങോട്ടേയ്ക്ക് പോകുവാ എന്നു രാജപ്പൻ പറഞ്ഞപ്പോൾ അയാൾ ഒരു മുഷിച്ചിലുമില്ലാതെ കുറച്ച് പണിസാധനങ്ങൾ എടുത്തോട്ടെ എന്നും ചോദിച്ച് ആവശ്യമുള്ളതും കൊണ്ട് ആ പടിയിറങ്ങി പോയി.എവിടെയാണു പണി എന്ന ചോദ്യത്തിനു രാഘവൻ രാജപ്പനും കൊടുത്തത് പിന്നെ പറയാം എന്ന മറുപടിയാണു.
പത്തു ദിവസങ്ങൾക്ക് മുൻപായിരുന്നു അത്.

ആൽത്തറയിൽ ചെന്നിട്ട് ഇടത്തോട്ടുള്ള വഴിയേ നൂറു മീറ്റർ ചെല്ലുമ്പോൾ കാട്ടുപ്പറമ്പിലെ പറമ്പുണ്ട് വലത് വശത്ത്,അതിനോട് ചേർന്നുള്ള‌ തൊണ്ട് കയറി പോയാൽ അവസാനത്തെ വീടാണു ഗോപാലകൃഷ്ണൻ എന്ന ആശാരിയുടെ.അയാളാണു രാഘവൻ രമണിയോട് പറഞ്ഞ രണ്ടാമൻ.രാജപ്പനാണു ഈ വഴി എസ്.ഐയ്ക്ക് പറഞ്ഞ് കൊടുത്തത്
അങ്ങോട്ടേയ്ക്ക് പോകുന്ന വഴി മുഴുവൻ എസ്.ഐ ആലോചിച്ചത് രാഘവനെ കുറിച്ചാണു.രാജപ്പൻ പരിചയപ്പെട്ട രാഘവൻ മേസ്തിരി മണിയാശന്റെ മെക്കാടാണു.പെയ്ന്റർ രാജപ്പന്റെ കൂടെ പണികൾക്ക് കൂടിയിട്ടുള്ള രാഘവൻ ഇപ്പോൾ പെയ്ന്ററുമാണു.അയാൾ എവിടെയോ പിടിച്ച ഒരു പെയ്ന്റിംഗ് പണിയ്ക്ക് രാജപ്പന്റെ പണി സാധനങ്ങളുമായി പോയി.അതിനിടയിൽ ആശാരിയായ ഗോപാലകൃഷ്ണന്റെ ആവശ്യമെന്താണു രാഘവനു ? അതോ രാഘവൻ രമണിയോട് പറഞ്ഞ ഗോപാലകൃഷ്ണനു മറ്റാരെങ്കിലുമാണോ ? ഈ രണ്ട് ചോദ്യങ്ങളുടെ ഉത്തരം തരേണ്ടത് ഗോപാലകൃഷ്ണനാണു.

ഗോപാലകൃഷ്ണന്റെ ഉത്തരങ്ങൾ :

രാഘവന്റെ ചുരുക്കം ചില സുഹൃത്തുക്കളിലൊരാളാണു ഗോപാലകൃഷ്ണൻ.ഏതോ പണിസ്ഥലത്ത് തന്നെയാണു ഇവരും കണ്ടു മുട്ടിയത്.പക്ഷേ രാഘവൻ അവിടെ എന്ത് പണിയാണു ചെയ്തു കൊണ്ടിരുന്നത് എന്ന് അയാൾക്ക് അത്ര ഓർമ്മ പോരാ.ആശാരിമാർ ശില്പികളാണെന്നാണു രാഘവന്റെ പക്ഷം.അതു കൊണ്ട് തന്നെയാണു പണികൾക്ക് കൂട്ടിയിട്ടുള്ള രാജപ്പനെക്കാൾ ഗോപാലകൃഷ്ണനോട് രാഘവനടുപ്പവും ബഹുമാനവും.കഴിഞ്ഞ് തിങ്കളാഴച്ചയാണോ ചൊവ്വാഴച്ചയാണോ, രാവിലെ രാഘവൻ ഗോപാലകൃഷ്ണന്റെ അടുത്ത് എത്തിയിരുന്നു.കൈയ്യിൽ എന്തൊക്കെയോ പണിസാധനങ്ങളുണ്ടായിരുന്നോ എന്നൊരു സംശയമുണ്ട്.പെട്ടന്ന് തീർത്ത് കൊടുക്കണ്ട ഒരു പെയ്ന്റിംഗ് പണി കിട്ടിയിട്ടുണ്ട്, അവിടുത്തെ മരയുരുപ്പടികളൊക്കെ ഒന്നു മിനുക്കാൻ കൂടാമോ എന്നു ചോദിക്കാനാണു അയാൾ എത്തിയത്.ആരുടെ പണിയാണെന്ന ചോദ്യത്തിന്റെ ഉത്തരമാണു ഗോപാലകൃഷ്ണനെ രാഘവന്റെ കൂടെ കൂടുന്നതിൽ നിന്നു പിന്തിരിപ്പിച്ചത്.രാഘവനെ പണിയേൽപ്പിച്ച ഉണ്ണിത്താനുമായി ഗോപാലകൃഷ്ണൻ അത്ര രസത്തിൽ അല്ല.പണ്ടൊരു കട്ടിൽ തീർത്തു കൊടുത്ത വകയിൽ അയാള്‍ കണക്ക് തീർക്കാനുണ്ട്.അത് തരാതെ ഇനി പണിയ്ക്കില്ലെന്നു ഗോപാലകൃഷ്ണനും ഇനി ഒരു നയാപൈസ അധികം കൊടുക്കില്ലെന്നു അയാള്‍ വാശിയിലാണു.കാരണം കേട്ട രാഘവനൊന്നു ചിരിച്ചതല്ലാതെ മറുപടിയൊന്നും പറഞ്ഞില്ല.

പിന്നെ കാണാമെന്നു പറഞ്ഞ് രാഘവൻ ധൃതിയിൽ നടന്നു നീങ്ങിയിട്ട് അന്നേയ്ക്ക് പത്താം ദിവസമായിരുന്നു.

ഉണ്ണിത്താനെ കാണാനുള്ള യാത്രയ്ക്കിടയിൽ അതു വരെ കേട്ട് കഥകളെ തമ്മിൽ ചേർത്ത് വച്ച് എസ്.ഐ രാഘവൻ തിരോധാനത്തിനു ഒരു വൺ ലൈൻ എഴുതാൻ ശ്രമിച്ചു. രാഘവൻ പെട്ടന്നു തീർത്ത് കൊടുക്കണ്ട ഒരു പെയ്ന്റിംഗ് പണിയേറ്റെടുത്തു.ഉണ്ണിത്താനാണു ആ പണി അയാളെ ഏല്പിച്ചത് .രമണിയോട് രാഘവൻ പറഞ്ഞ രണ്ടാളുകളും അത്യാവശ്യം വിശ്വസനീയമായ കാരണങ്ങളാൽ അയാൾക്കൊപ്പം പണിയ്ക്ക് പോയിട്ടില്ല.രണ്ടാളുകളും, ഭാര്യ രമണിയും രാഘവനെ കണ്ടിട്ട് ദിവസങ്ങൾ പത്ത് കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു.ബാക്കി പറയേണ്ടത് ഉണ്ണിത്താനാണു.

ഉണ്ണിത്താൻ പറഞ്ഞ കഥ :

രാഘവനെ ഉണ്ണിത്താനു പരിചയം മണിയാശാന്റെ കൂടെ കണ്ടാണു.എന്തൊക്കെയോ ചെറിയ ചെറിയ പണികൾക്ക് അയാൾ ഇതിനു മുൻപും രാഘവനെ വിളിച്ചിട്ടുണ്ട്.ഭാര്യ ഭാസുരയുടെ കൽക്കട്ടയിലുള്ള ചേച്ചിയുടെ വീതത്തിലുള്ള മാളിക വീട് വെള്ള പൂശുന്ന ജോലിയാണു അയാൾ അവസാനമായി രാഘവനെ ഏൽപ്പിച്ചത്.മൂന്നു ദിവസം കൊണ്ട് തീർക്കാം എന്ന ഉറപ്പ് പറഞ്ഞത് കൊണ്ടാണു, മറ്റാരും ഏൽക്കാൻ തയ്യറാവാതിരുന്ന ആ പണി രാഘവനെ ഏല്പിച്ചത്.അവിടെ താമസിച്ച് രാത്രിയും‌ പകലുമായി തീർത്തോളാമെന്നും, സഹായത്തിനായി രാജപ്പനെയും, മരയുരുപ്പടികൾ മിനുക്കാൻ ഗോപാലകൃഷ്ണനെയും വിളിച്ചോളാമെന്നും രാഘവൻ പറഞ്ഞു.ഗോപാലകൃഷ്ണനു പകരം മറ്റാരെയെങ്കിലും വിളിക്കാൻ ആവശ്യപ്പെട്ടെങ്കിലും‌ അയാളത് അനുസരിക്കില്ലയെന്നു ഉണ്ണിത്താനു തോന്നിയിരുന്നു.അഡ്വാൻസായി ഒരു തുകയും എല്ലാം കഴിഞ്ഞ് ബാക്കി‌ കണക്കുകളും എന്നായിരുന്നു വ്യവസ്ഥ.പണി തുടങ്ങി മൂന്നു ദിവസം കഴിഞ്ഞ് അവിടെയെത്തിയെങ്കിലും, രാഘവനെ കണ്ടില്ല പക്ഷെ പണി സാധനങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നു,മാത്രമല്ല പണി കഴിയുകയും ചെയ്തിട്ടുണ്ടായിരുന്നില്ല.പിറ്റേന്നു മുതൽ അവിടെ താമസക്കാർ വന്നത് കൊണ്ട് ഇനി അവരൊക്കെ പോയിട്ടാകാം ബാക്കി പണിയെന്നു കരുതി രാഘവനെ അന്വേഷിച്ചില്ല.

വലിയ സംശയങ്ങൾക്കിട കൊടുക്കാതെയാണു ഉണ്ണിത്താൻ കഥയവസാനിപ്പിച്ചത്.പണി സ്ഥലം മാത്രമാണു ഇനി തിരയാനുള്ളത്.ഉണ്ണിത്താൻ പറഞ്ഞതനുസരിച്ച അവിടെ ഇന്നെന്തോ പൂജയും തറവാട് വക ഉത്സവും മറ്റും നടക്കുന്നുണ്ട്.ഇനി‌ നാളെയെ അവിടുത്തെ തിരക്കൊഴിയൂ.തിരിച്ച് സ്റ്റേഷനിലേയ്ക്കുള്ള യാത്രയിൽ പ്രത്യേകിച്ച് ഒരു തീർപ്പിലും എത്താൻ കഴിയാത്തതിന്റെ ഒരു നിരാശ എസ്.ഐയുടെ മുഖത്ത് പ്രകടമായിരുന്നു.ആ സമയത്താണു ഒരു വെള്ള അംബാസിഡർ കാർ വേഗത്തിൽ ജീപ്പിനെ കടന്നു പോയത്.

ആ കാറിന്റെ യാത്ര അവസാനിച്ചത് രാഘവൻ അവസാനമായി പണിയെടുത്തിരുന്നതായി പറയപ്പെടുന്ന മാളികയുടെ മുറ്റത്താണു.ഉണ്ണിത്താനും അളിയൻ തമ്പിയും കാറിൽ വന്ന ആ അതിഥിയെ സ്വീകരിക്കാൻ മുറ്റത്തേയ്ക്കിറങ്ങി ചെന്നു. പുല്ലാട്ടുപ്പറമ്പിൽ ബ്രഹ്മദത്തൻ നമ്പൂതിരിപ്പാട് എന്ന ആ അതിഥി പരിഭ്രമം നിറഞ്ഞ മുഖത്തോടെയാണു അവരോട് കാര്യങ്ങൾ അവതരിപ്പിച്ചത്.വടക്കു വശത്തെ മുറിയിലേയ്ക്ക് ചെന്നിരുന്നു കൊണ്ട് അദ്ദേഹം അവരോട് പറഞ്ഞതിങ്ങനെയാണു..

"...അഷ്ടമംഗല്യത്തിൽ തറവാടിനെ കുറിച്ച് നോക്കിയപ്പോൾ ഒന്നാന്ധളിച്ചു.ഇവിടെ അകാലമൃത്യു വരെ സംഭവിക്കാം എന്ന അവസ്ഥയാ.അദ്ഭുതം അവിടെയല്ല, അതു സംഭവിച്ച് കഴിഞ്ഞിരിക്കണു.."

ആ സമയത്ത് മാടമ്പള്ളി എന്ന ആ മാളികയിലെ,പായലിന്റെ പച്ച നിറമുള്ള വെള്ളം നിറഞ്ഞ കുളത്തിന്റെ അഗാധതയിൽ ശ്വാസം നിലച്ച രാഘവന്റെ തുറിച്ച കണ്ണുകൾ ലക്ഷ്യമാക്കി ഒരു പരൽ മീൻ നീന്തിയടുക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

Tuesday, July 5, 2016

മറ്റൊരു കഥ | Yet Another Story

സിനിമ സംബന്ധിയായ പോസ്റ്റുകള്‍ പലപ്പോഴായി ഇവിടെ സ്ഥാനം പിടിച്ചിട്ടുണ്ട് - സുഹൃത്തുകളൊരുക്കിയ ഹൃസ്വചിത്രങ്ങളും, സ്വയം കുറിച്ച തിരക്കഥാരൂപത്തിലുള്ള ചില കഥകളും,സ്പിന്‍ ഓഫ് കഥകളുമൊക്കെയായി.രണ്ടാഴച്ച മുന്‍പ് യൂട്യൂബ് വഴി റിലീസ് ചെയ്ത ഒരു ഹൃസ്വചിത്രത്തെ പരിചയപ്പെടുത്താന്‍ ഈ ഇടം ഒരിക്കല്‍ കൂടി ഉപയോഗപ്പെടുത്തുന്നു.

ഒരു ടെലിഫോണ്‍ സംഭാഷണവും,അതിന്റെ തുടര്‍ച്ചയായി നടക്കുന്ന ഒരു സംഭവവുമാണു ചിത്രത്തിന്റെ ഇതിവൃത്തം.മറ്റൊരു കഥ എന്ന പേരില്‍ ,വീക്കെന്‍ഡ് സിനിമാസിന്റെ ബാനറില്‍ റിലീസ് ചെയ്തിരിക്കുന്ന ഈ ചിത്രത്തിന്റെ ക്യാമറ കൈകാര്യം ചെയ്ത് ചിത്രം എഡിറ്റ് ചെയ്തിരിക്കുന്നത് അരുണ്‍ ബോസാണു.ചെന്നൈ ആസ്ഥാനമായുള്ള കോക്രോച്ച് ഇന്‍ കോക്ക്ടെയില്‍ സിനിമാസ് എന്ന സ്ഥാപനമാണു ചിത്രത്തിന്റെ പ്രൊഡക്ഷന്‍ സപ്പോര്‍ട്ട്.കൊച്ചി ഇന്‍ഫോപാര്‍ക്കില്‍ സോഫ്റ്റ്വയര്‍ എഞ്ചിനീയറായി ജോലി ചെയ്യുന്ന അലന്‍ ജെയിംസാണു പശ്ചാത്തല സംഗീതവും,ശബ്ദലേഖനവും കൈകാര്യം ചെയ്തിരിക്കുന്നത്.ചിത്രത്തിനു ആവശ്യമായ പരസ്യങ്ങള്‍ ഒരുക്കിയിരിക്കുന്നത് ജിതിന്‍ വി മോഹനും,സബ്ടൈറ്റില്‍സ് ഒരുക്കിയിരിക്കുന്നത് ഗീതു പൗലോസുമാണു.
അഞ്ചു മിനിറ്റില്‍ താഴെ മാത്രം ദൈര്‍ഘ്യമുള്ള ഈ ചിത്രത്തിന്റെ രചനയും സംവിധാനവും നിര്‍വ്വഹിച്ചിരിക്കുന്നത് മൃദുല്‍ ജോര്‍ജ്ജ് എന്ന ഞാന്‍ തന്നെയാണു.





നിങ്ങളുടെ തിരക്കേറിയ ഷെഡ്യൂളില്‍ നിന്നും ഒരു ചായ കുടിക്കാനുള്ള സമയം ഉപയോഗിച്ച് ഈ ചിത്രം കാണുക,ചായ തീരുന്നതിനു മുന്‍പ് സിനിമ തീര്‍ന്നിരിക്കും :) നാളിതു വരെ ഈ ബ്ലോഗിനും, ഇതില്‍ കുത്തിക്കുറിച്ച കാര്യങ്ങള്‍ക്കും നിങ്ങള്‍ നല്‍കിയ പ്രോത്സാഹനമാണു ഇത്തരത്തില്‍ ഒരു പരീക്ഷണത്തിനുള്ള ധൈര്യം നല്‍കിയത്.

'മറ്റൊരു കഥ' കണ്ടാല്‍ ഒരുപാട് സന്തോഷം,കണ്ടിട്ട് അഭിപ്രായം പറഞ്ഞാല്‍ അതിലേറെ സന്തോഷം,മറ്റുള്ളവരെ കാണിച്ചു കൊടുത്താല്‍ അതിലും സന്തോഷം :)


Monday, April 18, 2016

എന്നവളേ,അടി എന്നവളെ

നാട്ടില്‍ ഇടവപ്പാതി തകര്‍ന്നു പെയ്യുന്ന സമയത്താണു നീലഗിരിയില്‍ സബര്‍ജില്ലികള്‍ വിളവെടുപ്പിനു തയ്യറാകുന്നത്.അന്‍പതും നൂറും ഏക്കറുകളില്‍ സബര്‍ജില്ലികള്‍ വിളഞ്ഞു കിടക്കുന്ന തോട്ടങ്ങള്‍ സാധാരണ കാഴച്ചയായ ആ മലയോരനഗരത്തില്‍ അയാളുടെ ആറേക്കര്‍ തോട്ടം അത്ര വലിയ സംഭവമല്ല.എങ്കിലും വിളവെടുപ്പിന്റെ തിരക്കിലാണു അയാളും ഒപ്പമുള്ള പണിക്കാരും.ഉച്ച തിരിഞ്ഞു മൂന്നര നാലു മണി വരെയെ അയാള്‍ അവരെ പണിയെടുപ്പിക്കാറുള്ളു.വൈകുന്നേരത്തെ കോടമഞ്ഞു പതിയെ മല കയറി വരുമ്പോഴേയ്ക്കും ആ തോട്ടത്തിനു നടുവിലെ ചെറിയ വീട്ടില്‍ അയാള്‍ മാത്രമാകും,കൂട്ടിനു അല്പം സംഗീതവും,കുറെയേറെ ഓര്‍മ്മകളും.

"എന്നവളെ,അടി എന്നവളേ..." - അയാളുടെ അലസമായ വൈകുന്നേരങ്ങളുടെ സംഗീതമതാണു.റഹ്മാന്റെ ഈണവും ഉണ്ണിക്കൃഷ്ണന്റെ ശബ്ദവും ,പ്രേമിക്കാത്തവര്‍ക്ക് പോലും മനസ്സില്‍ പ്രണയം വരും ഇതു കേട്ടാല്‍ എന്നാണു അയാളുടെ പക്ഷം.പ്രേമിച്ചവര്‍ക്കോ എന്നൊരു മറുചോദ്യമുണ്ട് അതില്‍.ആരും അയാളോട് ചോദിക്കാത്ത,അയാള്‍ ഉത്തരം കണ്ടു പിടിക്കാന്‍ ശ്രമിക്കാത്ത ഒരു ചോദ്യം.

അടിവാരത്ത് പെയ്യുന്ന മഴയുടെയാകണം വൈകുന്നേരങ്ങളിലെ തണുപ്പിനും കോടമഞ്ഞിനും കട്ടി കൂടുതലാണു ജൂണ്‍-ജൂലൈ മാസങ്ങളില്‍.ഒരു കൈയ്യില്‍ ആവി പറക്കുന്ന നീലഗിരി ചായ നിറച്ച കപ്പുമായി ബാല്‍ക്കണിയിലെ തണുപ്പിലേയ്ക്ക് ഇറങ്ങിയിരിക്കുമ്പോള്‍ പശ്ചാത്തലത്തില്‍ ഉണ്ണിയിങ്ങനെ പാടുന്നുണ്ടായിരുന്നു - "ഇത് സൊര്‍ഗമാ നരകമാ,സൊല്ലത് ഉള്ളപടി". ആ ചോദ്യം തന്നോടാണെന്ന പോലെ അയാള്‍ ഒന്നു ചിരിച്ചു.ചൂടു ചായ ഊതിക്കുടിച്ച് അയാള്‍ ദൂരേയ്ക്ക് നോക്കിയപ്പോള്‍ പതിവു പോലെ കനത്ത മൂടല്‍മഞ്ഞ് അയാളുടെ കാഴച്ചകള്‍ക്ക് വേണ്ടി വഴി മാറി കൊടുത്തു.അങ്ങു ദൂരെ വെളുത്ത മഞ്ഞിന്റെ നനുത്ത പുതപ്പിനടിയില്‍ അവ്യക്തമായ കൊടൈ മലനിരകള്‍.ഊട്ടിയില്‍ നിന്നും അത്ര എളുപ്പമുള്ള കാഴച്ചയല്ല ഇത്,അയാളുടെ അറിവില്‍ ഇവിടെ നിന്നു മാത്രമാണു മഞ്ഞും മേഘവും മൂടാതെ ഈ കാഴച്ച കാണാന്‍ കഴിയുന്നത്.നഗരപ്രാന്തത്തില്‍ നിന്നും ഒരുപാട് മാറി ഈ തോട്ടം വാങ്ങാന്‍ അയാളെ പ്രേരിപ്പിച്ചതിന്റെ പിന്നിലും ഈ ഒരു കാരണമുണ്ട്.

2005ന്റെ ആദ്യ പകുതിയിലാണു അയാള്‍ ആദ്യമായി ഈ തോട്ടം കാണാനെത്തിയത്,ഒരു സുഹൃത്തിനൊപ്പം.മലനിരകളില്‍ എവിടെയെങ്കിലും കുറച്ച് മണ്ണു,അവിടെ നിറയെ സബര്‍ജില്ലി മരങ്ങള്‍.എപ്പോഴോ മനസ്സില്‍ കയറിയ ഒരാഗ്രഹമാണു,അതിനു അയാള്‍ക്ക് അന്നു കാരണങ്ങളുമുണ്ടായിരുന്നു.കേള്‍ക്കുന്നവര്‍ക്ക് അത്രയൊന്നും ദഹിക്കാത്ത ഒരു കാരണം,ആരെയും പറഞ്ഞു മനസ്സില്ലാക്കാന്‍ അയാള്‍ ശ്രമിച്ചതുമില്ല.ഒപ്പമുള്ളവര്‍ തനിക്ക് ചാര്‍ത്തിയിരിക്കുന്നത് ഒരു കോമാളിപ്പട്ടം ആണെന്നറിഞ്ഞിട്ട് കൂടി.അയാള്‍ ശ്രദ്ധിച്ചതും,കരഞ്ഞതും,ചിരിച്ചതും,ഈ മല കയറിയതുമൊക്കെ ഒരാള്‍ക്കു വേണ്ടിയായിരുന്നു.അയാളുടെ കണ്മുന്നില്‍ അവ്യക്തമായ കാണുന്ന ആ മലനിരകളില്‍ എവിടെയോ,തന്റെ ഇഷ്ടം ഒരിക്കലും അറിയാതെ,ഒരു പക്ഷേ താനെന്ന വ്യക്തിയെ കുറിച്ച് ചിതറിയ ഓര്‍മ്മകള്‍ പോലുമില്ലാതെ സന്തോഷത്തോടെ ബാല്യകാല സുഹൃത്തിനൊപ്പം ജീവിക്കുന്ന അയാളുടെ ആദ്യത്തേയും അവസാനത്തേയും പ്രണയത്തിനു വേണ്ടി.ഒന്‍പത് വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്ക് മുന്‍പ്,അവളൊരിക്കലും തന്റേതാകിലെന്നറിഞ്ഞ ദിവസം അയാള്‍ എത്തിയതാണിവിടെ.ഇവിടുത്തെ സ്കൂളിലെ ഒരു ചെറിയ അദ്ധ്യാപന ജോലി, ആറേക്കറില്‍ അയാള്‍ പണിതുണ്ടാകിയ ഒരു ചെറിയ ഫാം , വൈകുന്നേരങ്ങളിലെ ഒരു ചൂടു ചായ , അകമ്പടിയ്ക്ക് റഹ്മാന്റെ സംഗീതം,ഓര്‍മ്മകള്‍ വല്ലാതെ വേദനിപ്പിക്കുന്ന ദിവസം പെട്ടന്നുറങ്ങാന്‍ ഒരല്പ്ം റഷ്യന്‍ തീത്തൈലം - ഉണ്ണിക്കൃഷ്ണന്റെ ചോദ്യത്തിനു ഇതു സ്വര്‍ഗ്ഗം തന്നെയാണെന്നു പലപ്പോഴും അയാള്‍ പറഞ്ഞു,നഷ്ടപ്രണയത്തിന്റെ വേദനയില്‍ പടുത്തുയര്‍ത്തിയ ഒരു കൊച്ചു സ്വര്‍ഗ്ഗം.

"ചാമി.." - വിറച്ച ശബ്ദത്തിലുള്ള പൊന്നയ്യന്റെ ശബ്ദമാണു അയാളെ ഓര്‍മ്മകളില്‍ നിന്നു വിളിച്ചുണര്‍ത്തിയത്.നേരം സന്ധ്യ കഴിഞ്ഞിരുന്നു.ഠൗണില്‍ പോയി വരുമ്പോള്‍ അയാള്‍ ഇടയ്ക്കിവിടെ കയറും, പോസ്റ്റോഫീസില്‍ നിന്നും കൊടുക്കുന്ന തനിക്കുള്ള കത്തുകള്‍ തരാനോ,തണുപ്പ് മാറ്റാന്‍ ഒരു ചെറിയ സ്മോളിനു വേണ്ടിയുമൊക്കെ.

"എന്നാ പൊന്നാ, പെഗ് വേണമാ ?" - അയാള്‍ വാതില്‍ തുറക്കാതെ തന്നെ വിളിച്ച് ചോദിച്ചു.

"വേണ്ട ചാമി,ഉങ്കള്‍ക്ക് ഇരണ്ട് കത്തിറുക്ക്,ഇങ്ക് വച്ചിറുക്ക്,നാന്‍ കലമ്പറേന്‍" - അയാള്‍ക്കുള്ള പതിവ് മറ്റെവിടെയോ തയ്യറായി ഇരിക്കുന്നതു കൊണ്ടായിരിക്കണം വാതില്‍ തുറക്കാന്‍ കാത്തു നില്‍ക്കാതെ പൊന്നയ്യന്‍ പോയി.

അയാള്‍ക്കങ്ങനെ അധികം കത്തുകള്‍ മല കയറി വരാറില്ല.അയാളിവിടെ ഉണ്ടെന്നറിയാവുന്നവര്‍ തന്നെ വളരെ ചുരുക്കമാണു.അവരില്‍ എഴുതുന്നവര്‍ അതിലും കുറവ്.ഒരുപാട് സംശയങ്ങളോടെയാണു അയാള്‍ വാതില്‍ തുറന്നത്,വാതിലിനപ്പുറം കണ്ട കാഴച്ച അയാളുടെ സംശയങ്ങള്‍ കൂട്ടുകയാണു ചെയ്തത്,കാരണം അവിടെ അയാളെ കാത്തിരുന്നത് ഇങ്ങനെ കുറിച്ച ഒരു കല്യാണക്കുറിയാണു,

ബി.വിമല്‍ കുമാര്‍
മലര്‍ ഫാംസ്
ബ്രിക്ക് ഫീല്‍ഡ് റോഡ്
ഊട്ടി,നീലഗിരീസ്
643001

പശ്ചാത്തലത്തില്‍ ആ ഗാനം വീണ്ടും കേട്ടു..

"എന്നവളെ അടി എന്നവളെ,എന്തന്‍ ഇതയത്തൈ തൊലൈത്തു വിട്ടേന്‍"
വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളോടെ അയാള്‍ എടുത്ത ആ കവറിന്റെ താഴെ ഇടത്തു മൂലയ്ക്കായി ഇങ്ങനെ എഴുതിയിരുന്നു - ജോര്‍ജ്ജ് വെഡ്സ് സെലിന്‍.